PRZECIWNY BIEGUN PŁYWANIA

Na przeciwnym biegunie metod pływania znajduje się szczupak, ryba o wielkich płetwach nieparzystych, stojących blisko siebie. Taki kształt to przede wszystkim przystosowanie do błyskawicznego ataku. Gwałtowne uderzenia ogona są zdolne do nadania rybie dużej szyb­kości w przeciągu ułamka sekundy. Równocześnie zryw taki gwał­townie burzy wodę, na co marnuje się wiele energii. Dlatego długo­trwałe pływanie jest dla szczupaka niemożliwe. Zgodnie ze swym kształ­tem szczupak jest rybą spędzającą życie prawie bez ruchu. Jeśli początkowy atak chybi szczupak nie goni ofiary. Ryby drapieżne zdolne do trwałego pływania w pogoni za łupem, np. tuńczyki, mają ciało wrze­cionowate, zakończone cienką szypułą płetwy ogonowej. W szypule biegnie pęk silnych ścięgien. Płetwa ogonowa tych ryb jest bardzo płaska, wysoka, półksiężycowata, stawia ona mały opór przy ruchu w przód, a mocno odpycha wodę na boki i ku tyłowi. Dzięki takiej budowie tuńczyk potrafi podobno płynąć z szybkością 90 km/godz., a mieczniki (X\phias) nawet ok. 130 km/godz. Szybkości takiej nie osiągają pod wodą żadne twory rąk ludzkich.

Miło mi jest gościć Cię na moim blogu! Serwis który prowadzę poświęcony jest tematyce hobby. Mam nadzieję, że artykułu jakie tutaj zamieszczam Ci się podobają i będziesz wracać tutaj często oraz udzielać się w komentarzach!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)